’’Choose a job you love, and you will never have to work a day in your life’’

Een dag uit het leven als Ryanair pilote

3.45 uur: Het is weer zo ver. Een start van een prachtige dag. Na vijf minuten snoozen is het dan echt tijd om onder de douche te springen. Uniform aan, ontbijt eten, lunch in de vliegtas, fles water mee, kop thee om wakker te worden en hop, op naar het vliegveld.Zoals gewoonlijk is het fijn bewolkt op weg naar het vliegveld in Duitsland. Aangekomen in de crewroom staan de meeste ogen nog op half zeven, terwijl ik denk: ’Weer een nieuwe dag in het mooiste kantoor in het vooruitzicht’. Ik weet het… het is cliché.

We printen onze vluchtplannen, het weer, de NOTAMS (notice to Aircrew - informatie/notities over de bestemmingen en uitwijkmogelijkheden, zoals gesloten taxibanen, openingstijden, etc.), Significant weather charts (het weer boven heel Europa) en de voyage reports (overzicht van alle vluchten) uit. Op naar Malaga, met maar liefst 188 passagiers heen en 185 terug. Terwijl ik mijn vluchtplannen aan het doornemen ben, komt de captain binnen. We nemen samen het weer door en de hoeveelheid brandstof die we graag willen hebben. We zeggen onze cabin crew gedag en geven een korte briefing, oftewel uitleg, over de verwachtingen van de dag: de plek waar ons vliegtuig staat, eventuele defecten en het weer in Malaga, voor zover je het weer van Malaga moet bespreken. 

De captain en ik lopen alvast naar het vliegtuig om de deuren te openen en te zorgen dat het vliegtuig ook wakker wordt. Elektriciteit aan, hydraulische systemen aan, 'navigatie’ systeem aan en ik zet de vluchtroute erin aangezien ik de eerste vlucht zal vliegen. De captain loopt in de ondertussen een rondje rond het vliegtuig om extern alles te controleren. In de tussentijd komt de cabin crew aan boord en voordat ik het weet nemen de eerste passagiers plaats. Halverwege het boarden komt er een gezin binnen en de kinderen nemen een kijkje in de cockpit. Ik hoor ze vervolgens tegen hen ouders zeggen: ‚Mam, piloten zijn toch altijd mannen?’ Misschien moet ik er toch nog maar eens over na gaan denken om m’n haren wat korter te knippen!

Een kleine 20 minuten later hebben alle passagiers hun zitplekken gevonden, heb ik de captain gebriefd over de vertrekroute en is de loadsheet (het papier waar de gewichtsberekingen voor de vlucht en het aantal passagiers op staan) gearriveerd. Checklists afronden, deuren dicht en gaan. We hebben toestemming van de toren gekregen om onze motoren te starten, vervolgens taxiën we naar baan 21 (zuidwestelijke richting) en voordat ik het weet mag ik de ’magic’ TOGA (Take-Off/Go-Around) knop weer indrukken: power up, en daar gaan we. Captain: ’80 knopen’, waarop ik antwoord: ’check’….. Nog even wachten en dan zegt de captain: ‚V1’ (de zogenaamde decision speed, na deze snelheid moet je roteren (opstijgen), want er is niet meer genoeg baanlengte over om te stoppen), ‚Rotate’ (dus ik roteer). Nog steeds, na bijna twee jaar, is het een magisch gevoel om een vliegtuig van 74990kg de lucht in te krijgen. Ik ben zelf maar 1.65m lang….

 

In de cockpit is die vervelende Duitse bewolking van vanochtend heerlijk, want dan breek je door de top heen en zie je daar plots de blauwe lucht en de rode gloed van de zonopkomst. Heb ik geluk, mag ik nog ‚cloudsurfen’ (vlak boven de wolken vliegen) ook. De captain ziet mijn glimlach uit de crewroom groter en groter worden en ik besef me wederom weer dat het een droom is die werkelijkheid is geworden. Na zo’n 10 minuten gaat de automatische piloot aan en klimmen we door naar FL400 (13 km hoog). Aangekomen op FL400 begint de captain aan het invullen van het vluchtplan (geplande en actuele aankomsttijden van navigatiepunten en bestemming, geplande en actuele brandstof, controle van de hoogtemeters). In de tussentijd is het tijd voor mijn appeltje & cappuccino, de zogenaamde 10.00 uur koffiepauze, maar dan om 7.15 uur.

Tijdens de ’cruise’ praten de captain en ik over van alles en nog wat. Het weekend, de barbecue van gisteravond en natuurlijk bereiden we ons voor op de daling en landing in het zonnige Malaga. Al boven Frankrijk klaart het op en kunnen we het land zien. We passeren de Pyreneeen langs   Zaragoza en Madrid, over Grenada en de stad Malaga en dan een bocht rechts langs de kust om te landen op baan 31 (noordwestelijke richting). Aangezien het prachtig weer in Malaga is, maken we er een visual approach van (door 90% van de tijd naar buiten te kijken en je eigen daling te berekenen vlieg je naar de landingsbaan).

Helaas gaan alleen de passagiers van boord in het zonnige Malaga en moeten wij weer terug naar Frankfurt Hahn, maar niet met lege handen. De captain en ik krijgen allebei een tekening van de kinderen die eerder verontwaardigd waren over het feit dat er een dame het vliegtuig kan besturen! Nu is het de beurt aan de captain om te vliegen en ben ik verantwoordelijk voor de communicatie met de luchtverkeersleiders en het papierwerk. Terug aangekomen in Hahn verwerken we het papierwerk in de crewroom en leveren we het benodigde papierwerk in. We ’checken uit’ en lopen dan met z’n allen naar buiten. De ene dag gaat iedereen zijn eigen weg, de andere gaan we samen nog wat eten of drinken. Wat niet anders is aan welke dag dan ook zijn mijn gedachten: ’Finished another day in paradise’. 

https://ssl.gstatic.com/ui/v1/icons/mail/images/cleardot.gifIlana Iskander